بنا م خدا
يکي از اصول اجتناب ناپذير دين اسلام مسئله امامت مي باشد که درمصداق اين اصل اختلافي بين فرقه هاي اسلامي نمي باشدبلکه اختلاف در مفهوم آ ن ميباشد.
تا کسي؛ مفهوم امامت را نفهمد يقيناً اگر وارد اين جور بحثها گردد به بيراهه رفته و در بحث گم ميشود لذا بناست تا مدتي در باره يکي از واژه هاي مقدس در ميان مسلمين بحث گردد . هرچند بطور مجمل و در حد توان اين بنده ي نا چيز.
امامت در لغت ادبي بمعناي پيشوايي و در اصطلاح دين عبارتند از :رياست عمومي بر امت در جمِع امور دين و دنيا به نيابت ازرسول خدا.
نتيجه اين تعريف اين مي شود که اطاعت امام در همه چيز بر همه افراد امّت واجب و ضروري ميباشد همانند وجوب اطاعت از رسول خدا(ص). هر دو گروه از علماي شيعه و سنّي امامت را اينگونه معرفي کرده اند .حاصل اين تعريف اين است که امام انساني است که جانشين رسول خدا بوده و از او نيابت ميکند و در ريز و درشت امور دين و دنياء، تمام امت بايد از اواطاعت کنند ولي در عين حال چهار مورد اساسي است که بين شيعه و اهل سنّت در مساله امامت، سبب اختلاف گشته است .
اين داستان ادامه دارد.
