ادامه يک داستان::

توسل به پيامبر اکرم(ص)و اهلبيت (ع) ، پس از رحلت ايشان نيز ، با آيات 16 و 18 سوره ق «وَ نَحْنُ أَقْرَب ُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ.. . مَّا يَلْفِظُ مِن قَوْل إِلاَّ لَدَيْهِ رَقِيب ٌ عَتِيدٌ» منافاتى ندارد و انسان را مشمول آيه 3 سوره زمر «وَ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ مِن دُونِهِ أَوْلِيَآءَ» نمى کند ; چرا که اولا : شيعيان توجه استقلالى (در برابر خدا) به مصومين(ع) ندارند و همان خدايى که از رگ گردن به ما نزديک تر است ، چنين مسيرى را مشخص فرموده است ; ثانياً : پيامبر اکرم(ص)و ائمه اطهار(ع) با رخت بر بستن از دنيا ، ولايت و سيطره اى را که خداوند برايشان قرار داده ، از دست نمى دهند . مگر در قرآن نمى خوانيم : «َ قُلِ اعْمَلُواْ فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَکُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ» (توبه/ 105) .
آيا در اين آيه شريفه سخنى از مقيد بودن رؤيت به زمان حيات آن بزرگواران به ميان آمده است ؟ و مگر نه اين است که خداوند شهداى راه حق را زنده جاويد و برخوردار از نعمت هاى الهى معرفى مى کند و ايشان را به «يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَة مِّنَ اللَّهِ وَفَضْل» مفتخر مى نمايد؟ (آل عمران/ 171) آيا رسول خدا(ص)و ائمه معصومين(ع)ـ که همه در راه دين خدا به شهادت رسيده اند ـ مشمول اين آيات شريفه نيستند ؟!!
 در صحاح اهل سنت آمده است که پيامبر(ص) فرمود : «ما من أحد يسلم علىّ إلاّ ردّ الله على روحى حتى اردّ عليه السلام » .در آيه شريفه «يَـأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ اتَّقُواْ اللَّهَ وَابْتَغُواْ إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ» (مائده/ 35) واژه «وسيله» ، مطلق امورى است که انسان به سبب آن ها به خداوند نزديک مى شود و توجه به پيامبر(ص)و ائمه اطهار(ع) مى تواند از مصدايقِ آن باشد ; در حقيقت ، يکى از دستورات خداوند ، با پيامبر(ص)و اهلبيت ايشان(ع) بودن و به آن بزرگوران توجه نمودن است .