بنام خدا

 توسل به پيامبر و ائمه اطهار(ع) هيچ منافاتى با آيات قرآن ندارد چرا که :
1 . شيعيان ائمه اطهار(ع) را «عبادت » نمى کنند تا مشمول «مَا نَعْبُدُهُمْ إِلاَّ لِيُقَرِّبُونَآ إِلَى اللَّهِ زُلْفَى» باشند ، بلکه «عبادت » را مختص خداوند،دانسته و به پيامبر(ص) و ائمه (ع) به عنوان آبرومندان درگاه خداوند توسل مى جويند،تا قابليت دريافت فيض الهى را پيدا کنند. چنان که فرزندان يعقوب هنگامى که از کرده هاى خود پشيمان شدند ، خود مستقيماً از خداوند درخواست رحمت و بخشش نکردند ، بلکه پدر را واسطه قرار دادند و گفتند : «پدر! از خدا آمرزش گناهان ما را بخواه ، که ما خطاکار بوديم » (يوسف /97) ; حضرت يعقوب نيز به درخواست آنان جواب مثبت داد ، و فرمود : «بزودى براى شما از پروردگارم آمرزش مى طلبم ، که او آمرزنده و مهربان است »(يوسف /98) .
2 . توسل به پيامبر و ائمه معصومين(ع) به اذن خداوند است ; چرا که فرموده : «يَـأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ » (مائده /35) لذا «اتخاذ ولى فى دون الله» بر آن صدق نمى کند .
چنان که توجه به آيات :
مائده / 104 : «تَعَالَوْاْ إِلَى مَآ أَنزَلَ اللَّهُ وَإِلَى الرَّسُولِ» ،
توبه / 99 : «وَ يَتَّخِذُ مَا يُنفِقُ قُرُبَـت عِندَ اللَّهِ وَ صَلَوَ ت ِ الرَّسُولِ» ،
منافقون / 5 : «وَ إِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْاْ يَسْتَغْفِرْ لَکُمْ رَسُولُ اللَّهِ» ،
توبه / 59 : «سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِن فَضْلِهِ وَرَسُولُهُ» ،
توبه / 74 : «وَمَا نَقَمُواْ إِلآَّ أَنْ أَغْنَـيـهُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ مِن فَضْلِهِ» ، و.. .
در اين زمينه بسيار مناسب است ; چون به خوبي اين نکته را بيان مي کنند که توجه به رسول الله(ص) و بعد از ايشان به اهلبيت(ع) که با توجه به آيات و روايات فراوان ، جانشينان پيامبر(ص)هستند نه تنها لقمه را از پشت در دهان گذاشتن نيست ، بلکه ورود به خانه از «در» آن است : «و أتوا البيوت من أبوبها» (بقره /189) و آن که از در وارد خانه شود ، ظالم نيست . ظالم آن است که بخواهد از پشت بام به خانه وارد شود!
و آن چه نيز در سوره شعراء از قول ابراهيم (ع) نقل شده که اطعام و سيراب کردن و شفا بخشيدن و هدايت کردن و.. . به دست خداست ، همه صحيح است ; ولى با غذا خوردن و آب نوشيدن و به طبيب مراجعه کردن منافات ندارد .
 همان گونه که نوشيدن آب و خوردن غذا و مراجعه کردن به پزشک با «توحيد» منافات ندارد و رجوع به غير خدا محسوب نمى شود، مراجعه به پيامبر(ص) و ائمه معصومين(ع) که به اذن خدا شفاعت و وساطت کرده و از بارگاه خدا رفع حوايج متوسلين خود را مى خواهند ، عين توحيد است .
3 . مسأله توسل از ابتداي اسلام امرى رايج بين مسلمانان بوده تا جايى که بعضى از بزرگان اهل سنت نيز نوشته هاى ارزنده اى را در اين زمينه از خود به جاى گذاشته اند که به چند نمونه اشاره مى کنيم :
1 . الوفاء فى فضائل مصطفى:ابن جوزى
2 . «مصباح الظلام فى المستغيثين بخير الانام»: شمس الدين محمد بن نعمان مالکى
3 . «وفاء الوفاء لاخبار دارالمصطفى » جلد دوم، ص 413 تا 419 :سيد نور الدين سمهودى
  ادامه دارد